Bu metin bir çocuğun kendi telefonundan değil, büyüklerin yanında öğreneceği bilgidir. Çocuklara 112’yi aramayı hiçbir zaman oyun olarak denemeyi önermeyin.
Çocuklar söylemek istediğini elini kaldırarak belirtsin, sırasını beklesin.
- acil
- : hemen yapılması gereken
- asılsız
- : doğru olmayan, gerçekte olmamış
Bir yerde yangın çıkarsa ne yapılır? Bir kişi birden hastalanırsa ne yapılır? Bir kaza olursa hemen yardım çağrılır. Bunun için bir telefon numarası vardır: 112.
Böyle anlarda panik yapmak çok kolaydır. Ama sakin kalıp doğru numarayı aramak, yardımın daha çabuk gelmesine yardım eder. Bu yüzden herkesin bu numarayı bilmesi çok önemlidir.
112, Acil Çağrı Merkezinin numarasıdır. Eskiden polis, ambulans, itfaiye ve diğer acil yardımlar için ayrı ayrı numaralar vardı. Sonra bu numaralar 112’nin altında toplandı. Bu işi İçişleri Bakanlığı yaptı.
Telefon açıldığında karşınızdaki kişi size birkaç soru sorar. Siz de sakin sakin cevap verirsiniz. Böylece yardım ekipleri nereye gideceğini bilir.
112’yi gerçekten acil bir durumda ararız. Aradığımızda sakin kalırız, adımızı ve olayın yerini söyleriz. Yardım ekipleri oraya gelir.
Konuşurken kısa ve açık cümleler kurmak yararlıdır. Örneğin, “Bir yangın var, adresimiz şöyle,” diyebilirsiniz. Böylece yardım ekipleri yanlış bir yere gitmez ve hiç zaman kaybetmez.
112’yi şaka olsun diye aramak yanlıştır. Böyle çağrılara asılsız çağrı denir. Asılsız çağrı yapan kişiye para cezası verilir. Çünkü o sırada gerçek bir acil durumdaki kişinin çağrısı beklemek zorunda kalabilir.
Her çocuğun acil durumda yardım isteme hakkı vardır. Bu hakkı doğru kullanmak da onun sorumluluğudur. Bu yüzden 112’yi bilmek ve onu yerinde kullanmak çok önemlidir.
Şimdi siz de 112 numarasını aklınıza yazın. Bir gün birine yardım etmeniz gerekebilir.
Öğrenme çıktıları (MEB İlkokul Türkçe Dersi Öğretim Programı, 2026, 3. sınıf, s. 113): T.D.3.2 c, T.D.3.2 ç, T.D.3.2 ğ, T.D.3.3 c, T.D.3.3 b, T.D.3.1 ç.