Sözlükte kaybolmak

Elçin Öğretmen sınıfa kalın bir sözlük getirdi. “Bugün yeni bir şey öğreneceğiz,” dedi. “Bilmediğiniz sözcükleri nasıl bulabilirsiniz?”

Sözlük o kadar kalındı ki öğretmen onu iki eliyle zor taşıyordu. Kapağı koyu mavi renkteydi ve sayfaları ince bir kâğıttan yapılmıştı. Çocuklar merakla ona baktı.

Umut, sözlüğe baktı. Binlerce sözcük vardı. Sayfalar küçücük yazıyla doluydu. “Bu kadar sözcük arasında nasıl bulacağız?” diye fısıldadı.

Öğretmen güldü. “Sözcükler harflerin sırasına göre dizilmiştir,” dedi. “Önce ilk harfe bakarız. Sonra ikinci harfe geçeriz.”

Öğretmen tahtaya “Merak” sözcüğünü yazdı. “Bunu bulalım. İlk harf m. Sözlüğün ortasına doğru gideceğiz.” Umut m harfini buldu. Sonra ikinci harf olan e’ye baktı.

Sayfaları çevirdi. “Mebde, meclis, medya...” diye mırıldandı. Sonra “Merak” sözcüğü çıktı karşısına. Anlamını okudu: “Bir şeyi öğrenmek ya da bilmek isteme duygusu.”

Umut sevinçle zıpladı. “Buldum!” dedi. “Sözlük bir hazine gibi!” Öğretmen gülümsedi.

Teneffüste Umut sözlüğü yanına aldı. Arkadaşlarına “Merak” sözcüğünün anlamını gösterdi. Bir de “Hazine” sözcüğünü aradı. Kendi kendine gülümsedi.

Arkadaşlarıyla beraber bir yarış bile yaptılar. Biri bir sözcük söylüyor, diğerleri sözlükte onu en önce bulmaya çalışıyordu. Umut bu oyunun çok eğlenceli olduğunu fark etti.

Artık Umut sözlükte kaybolmuyordu. Aksine, sözcüklerin arasında yol bulmayı öğrenmişti.