Okulun kahramanı

Kar yağmış, bahçeyi buz tutmuştu. Teneffüste çocuklar dışarı çıktı. Emir koşarak buzlu yerlere kaymaya başladı. Zehra ona seslendi: “Dikkat et, düşersin!”

Emir duymadı bile. Bir adım daha attı. Ayağı kaydı. Sırtüstü yere düştü. Başını yere çarptı. Bahçe bir anda sessizliğe gömüldü.

Zehra çığlık attı. Çocuklar etrafında toplandı. Emir yerde yatıyor, gözlerini açmıyordu. Kimse ne yapacağını bilemedi.

Çocukların yüzleri korkudan sararmıştı. Kimisi elini ağzına kapatmış, kimisi geri geri gidiyordu. Zehra’nın kalbi o kadar hızlı çarpıyordu ki sesinin titrediğini kendisi de duydu.

Zehra koşarak okulun kapısındaki hizmetli Cemal Abi’yi çağırdı. Cemal Abi hemen geldi. Emir’in başının yanına diz çöktü. “Sakin olun çocuklar,” dedi. “Onu hareket ettirmeyin.”

Cemal Abi bir yandan Emir’le konuştu. “Emir, beni duyuyor musun?” Emir gözlerini açtı. “Başım ağrıyor,” dedi. Cemal Abi ceketini çıkarıp üstüne örttü.

Cemal Abi’nin yüzündeki sakinlik, çevredeki çocukları da yatıştırdı. Herkes onun ne söylediğini dikkatle dinliyor, ne yapacağını bekliyordu. Bahçede yeniden bir düzen oluşmuştu.

Bir çocuğu öğretmenlere gönderdi. Kısa süre sonra öğretmenler ve okulun görevlisi geldi. Ambulans çağırıldı.

Emir hastanede kontrol edildi. Baş ağrısı birkaç gün sürdü, sonra geçti. Doktor ciddi bir sorun olmadığını söyledi.

Ertesi gün öğretmen sınıfta Cemal Abi’nin yaptıklarını anlattı. Zehra el kaldırdı. “Cemal Abi bizim kahramanımız,” dedi. Bütün sınıf alkışladı.

Öğretmen, bir kahramanın her zaman büyük işler yapması gerekmediğini anlattı. Bazen kimsenin fark etmediği bir anda, doğru kararı verip yardıma koşmak da kahramanlıktır.