İtfaiye ziyareti

Üçüncü sınıflar itfaiye istasyonuna gezi yaptı. Çocuklar kırmızı araçları görünce heyecanlandı. Büyük bir merdiven, kocaman bir hortum ve parlak kasklar vardı.

İstasyonun kapısı açılınca çocuklar kırmızı araçların yanına doğru koştu. Parlak metal parçalar güneşte ışıldıyordu ve her çocuk, araçlardan birine dokunmak için sıraya girdi.

Murat Abi itfaiyeciydi. Çocuklara aracı gezdirdi. Sonra hepsi bir sıraya oturdu. “Sormak istediğiniz bir şey var mı?” dedi.

Kuzey elini kaldırdı. “Siz hiç korkmuyor musunuz?” Murat Abi gülümsedi. “Korkuyorum tabii,” dedi.

Çocuklar şaşırdı. Rüya, “Ama siz kahramansınız,” dedi. “Kahramanlar korkmaz.”

Murat Abi başını salladı. “Kahraman korkmayan kişi değildir. Korksa da yardıma giden kişidir. Ben korkunca nefes alırım, ekibimle konuşurum, sonra işimi yaparım.”

Çocuklar bir an sessizce birbirine baktı. İçlerinden biri ilk kez kahramanların da korkabileceğini duyuyordu ve bu bilgi, onları hem şaşırttı hem de rahatlattı.

Kuzey, “Yani cesaret korkmamak değil,” dedi. “Korkuya rağmen doğru olanı yapmakmış.”

Murat Abi bunu duyunca gözleri parladı. “Aynen öyle,” dedi. Sonra çocuklara yangında nasıl davranacaklarını da anlattı. Yangın çıkarsa büyüklere haber vereceklerdi.

Dönüşte otobüste Rüya, defterine yazdı: “Cesaret, korkunun yanında yürümekmiş.”

Otobüsteki çocuklar yol boyunca gördüklerini birbirlerine anlatıp durdu. Kimisi kaskı, kimisi hortumu, kimisi de Murat Abi’nin cesaret hakkındaki sözlerini hatırlıyordu.