Nenemin dokuma tezgâhı

Hira bir hafta sonu köye, nenesi Havva Nine’ye gitti. Nenesinin odasında büyük bir tahta tezgâh vardı. Üzerinde renkli iplikler gerilmişti. Hira bunu daha önce hiç yakından görmemişti.

“Bu ne, nene?” diye sordu. Havva Nine gülümsedi. “Bu dokuma tezgâhı. Burada halı ve kilim dokurum.” Hira ipliklere dokundu. Yumuşak ve pürüzsüzdü.

Havva Nine bir yanına oturdu ve işe koyuldu. Elleri çok hızlı hareket ediyordu. İplikleri bir bir birbirinin içinden geçiriyordu.

İplikler birbirine dolanmasın diye nenesi onları çok düzgün bir sırayla dizmişti. Hira bu düzenin, uzun bir emeğin sonucu olduğunu fark etti ve gözlerini tezgâhtan ayıramadı.

“Ben de yapabilir miyim?” diye sordu Hira. Nenesi bir sandalye çekti. “Gel, ilk satırı göstereyim.” Hira iplikleri tutmaya çalıştı. Elleri tutuktu. İplik gevşedi.

“Acele etme,” dedi nenesi. “Dokumak sabır işidir. Her satır bir öncekine bağlıdır.” Hira yeniden denedi. Bu kez daha yavaş, daha dikkatli yaptı.

Birkaç satırın sonunda Hira küçük bir motif dokumuştu. Küçücük bir çiçek gibi duruyordu. Nenesi ona baktı. “Çok güzel olmuş,” dedi.

Hira’nın parmaklarında hafif bir ağrı vardı ama bunu önemsemedi. Çünkü ilk kez kendi eliyle bir şey yapmış olmanın heyecanı her şeyin önüne geçmişti.

Havva Nine çiçeği halının bir köşesine ekledi. “Bu halının içinde senin elin de olacak,” dedi. Hira’nın içi mutlulukla doldu. Bir geleneğin küçük bir parçası olmuştu.