Müze gezisi günlüğüm

Salı. Bugün sınıfça müzeye gittik. Okulun önünden servise bindik. Yolda bütün çocuklar bağırarak şarkı söyledik. Müzenin kapısına gelince sustuk. Çünkü içeri girmeden önce Mustafa Öğretmen bize bir kural söyledi: “Müzede sessiz oluruz.”

İçeri girdik. Çok büyük bir salon vardı. Camların arkasında eski çömlekler duruyordu. Bir rehber bize onları anlattı. Çömlekler çok eskiden yapılmıştı. Bazıları kırılmış ama sonra birleştirilmişti.

Rehberin sesi salonda hafifçe yankılandı. Biz çocuklar onun çevresinde yarım daire hâline geldik. Rehber çömleklerin üstündeki desenlerin ne anlama geldiğini anlatıyordu ve ben her sözcüğü dikkatle dinledim.

Başka bir salonda eski giysiler vardı. Uzun ve renkli elbiseler. Bir tanesi o kadar güzeldi ki dönüp dönüp baktım. Yanında küçük bir açıklama yazılıydı. Okudum: “Bir düğünde giyilen elbise.”

Sonra bir odada eski madeni paralar vardı. Üstlerinde çok küçük resimler vardı. Rehber, “Eskiden alışveriş böyle yapılırdı,” dedi. Ben çok şaşırdım.

Paraların üstündeki resimler çok küçüktü ama çok ayrıntılıydı. Mustafa Öğretmen yanıma gelip bir paranın üstündeki resmi gösterdi. “Bu yüzü kim yapmış olabilir?” diye sordu. Hiç düşünmemiştim.

Çarşamba. Dün gördüklerimi defterime çizdim. Çömleği, giysiyi ve parayı çizdim. Sonra yazdım: “Müze, geçmişin bir kutusu gibiymiş.”

Çizdiğim resimlerin altına notlar yazdım. Çömleğin rengini, giysinin desenini ve paranın şeklini ayrı ayrı anlattım. Bu notlar sayesinde bir gün müzeyi unutsam bile hatırlayacağım.

Akşam ailemle konuştum. Annemlere müzeyi anlattım. “Seni bir gün başka bir müzeye götürürüz,” dedi babam. Ben çok sevindim. Geçmişi görmek, bugünü anlamama yardım ediyor.