Hangisi yüzer?

Zeynep Öğretmen sınıfa bir kova su getirdi. Yanında küçük bir sepet vardı. Sepette bir taş, bir tahta parçası, bir madeni para, bir yaprak, bir plastik kapak ve bir elma vardı.

Çocuklar sıralarının başında toplanıp kovaya baktı. Sudan yansıyan ışık tavanda titreşiyordu. Kimse konuşmuyordu, çünkü neler olacağını görmek istiyorlardı.

“Bugün bir deney yapacağız,” dedi öğretmen. “Önce tahmin edeceğiz. Hangisi suda yüzer, hangisi batar?” Çocuklar tahtaya baktı. Öğretmen bir tablo çizdi.

Ela ve Poyraz bir grup oldu. Defterlerine yazdılar. Ela, “Elma batar,” dedi. “Ağır.” Poyraz başını salladı. “Ben de taş batar, yaprak yüzer diyorum.”

Önce taşı suya attılar. Taş hemen battı. İkinci olarak yaprağı koydular. Yaprak yüzeyde kaldı. Poyraz sevindi. “Doğru bildik!”

Sonra elmayı suya bıraktılar. Ela’nın beklediği gibi olmadı. Elma battı sanıyordu ama yüzdü! “Bu nasıl oldu?” diye şaşırdı.

Tahta parçası da yüzdü. Para battı. Plastik kapak yüzdü. Ela tabloyu yeniden doldurdu. Yanlış tahminlerinin yanına yeni sonuçları yazdı.

Deney bittiğinde masa ıslanmış, çocukların kolları sudan parlıyordu. Ama kimse yakınmadı. Herkes yüzen ve batan şeylerin sayısını yeniden sayıyor ve ilk tahminleriyle karşılaştırıyordu.

Zeynep Öğretmen sınıfa baktı. “Bilim insanları da önce tahmin eder,” dedi. “Sonra denerler. Tahminleri yanlış çıkarsa bu bir hata değildir. Yeni bir bilgidir.”

Poyraz da bir şey ekledi. “Bence bu, bilmediğimiz bir şeyi öğrenmenin en güzel yolu,” dedi. Öğretmen gülümseyerek ona baktı ve başını salladı.

Ela deftere yazdı: “Tahminim yanlış çıktı ama bir şey öğrendim.”