Mıknatısın çektikleri

Mert Öğretmen sınıfa bir mıknatıs getirdi. Kırmızı ve mavi renkliydi. “Bu mıknatıs bazı şeyleri kendine çekiyor,” dedi. “Hangilerini çekeceğini bulalım.”

Mıknatısın iki ucundan biri kırmızı, diğeri mavi boyalıydı. Çocuklar onu birbirlerine uzatıp elleriyle tartıyor, parmaklarının arasında çevirip duruyordu.

Her gruba bir kutu verdi. Kutunun içinde toplu iğne, plastik kalem, çivi, silgi, cam bilye, anahtar, kâğıt ve bakır tel vardı. Deniz ile Kaan aynı gruptaydı.

Kutuların her biri aynı nesnelerle doluydu. Bu sayede her grup aynı deneyi yapacak ve sonuçlarını birbirleriyle karşılaştırabilecekti. Öğretmen bunun için gruplara sonuç kâğıtları da dağıttı.

Deniz mıknatısı eline aldı. “Bence her şeyi çeker,” dedi. Kaan güldü. “Ben öyle sanmıyorum. Deneyelim.”

Mıknatısı toplu iğnelere yaklaştırdılar. İğneler hemen mıknatısa yapıştı. Çivi de yapıştı. Anahtar da yapıştı. Deniz çok şaşırdı.

“Bu nasıl oluyor?” diye mırıldandı Deniz ve gözlerini kocaman açtı.

Sonra plastik kalemi denediler. Çekmedi. Silgiyi, kâğıdı ve cam bilyeyi de denediler. Hiçbiri çekilmedi. Bakır tel de mıknatısa yapışmadı. “Metal olan her şey çekilmiyor,” dedi Kaan.

Öğretmen bir tablo yaptırdı. Bir sütuna “Çekilenler”, diğerine “Çekilmeyenler” yazdılar. Kaan hepsini yazdı. Deniz de çizdi.

Tablonun doldurulması bir süre sürdü, çünkü hem deneyi yapmak hem de sonucu yazmak gerekiyordu. Deniz tabloyu temiz bir yazıyla yazmayı çok önemsedi ve her kutuya özenle bir işaret koydu.

“Demek ki mıknatıs bazı metalleri çekiyor,” dedi Deniz. “Bu bir bilgi. Ben her şeyi çeker demiştim, yanılmışım.” Mert Öğretmen, “Çok güzel,” dedi. “Şimdi evde başka neleri deneyeceksiniz?”