Koro provası

Dilek’in sesi çok gürdü. Sınıfta herkes bunu bilirdi. Şarkı söylerken sesi bahçeye kadar duyulurdu. Bu yüzden müzik öğretmeni onu okul korosuna aldı.

Okulun bahçesinde oynayan çocuklar bile bazen onun sesini duyup başlarını çevirirdi. Dilek bu durumdan hoşnuttu çünkü insanların onu fark etmesi hoşuna gidiyordu. Yine de bunun bir bedeli olabileceğini hiç düşünmemişti.

Koroda otuz çocuk vardı. İlk provada Hakan Öğretmen herkese teşekkür etti. “Şimdi aynı şarkıyı hep birlikte söyleyeceğiz,” dedi.

Müzik odasının sandalyeleri yarım daire biçiminde dizilmişti ve çocuklar ellerinde nota kâğıtlarıyla yerlerine oturdu. Dilek en ön sıraya oturdu, çünkü sesini herkesin duymasını istiyordu.

Şarkı başladı. Dilek bütün gücüyle söyledi. Sesi diğer seslerin üstüne çıktı. Hakan Öğretmen elini kaldırdı ve şarkıyı durdurdu.

“Dilek, sesin çok güzel,” dedi öğretmen. “Ama koroda herkes birbirini dinler. Sen biraz kıs, arkadaşlarını da duy.” Dilek bozuldu. Gücünü saklamak ona zor geldi.

Yeniden denediler. Bu kez Dilek sesini ayarladı. Yanındaki arkadaşının sesini dinlemeye çalıştı. Zor oldu ama başardı. Şarkı yumuşak bir ses gibi akmaya başladı.

Prova bitince Hakan Öğretmen gülümsedi. “Bu kez sizi duydum,” dedi. “Tek bir ses gibiydiniz.”

Dilek eve giderken düşündü. Sesi hâlâ gürdü. Ama artık sesiyle arkadaşlarının seslerini bastırmıyordu. Bir yeteneğin ekiple birlikte kullanıldığında daha güzel olduğunu anlamıştı.