Hızlı koşan Selin

Selin okulun en hızlı koşan çocuğuydu. Her yarışı kazanırdı. Arkadaşları ona “Rüzgâr” derdi. Selin bu lakabı çok seviyordu.

Bütün okul onun koştuğunu izlemekten hoşlanırdı. Selin pistin başında durup ayağını yere vurduğunda arkadaşları bile heyecanlanırdı. O güne kadar hiç kaybetmemişti ve bu onu biraz kibirli yapmıştı.

Okulda beş takımlı bir bayrak yarışı vardı. Her takımda dört çocuk olacaktı. Yusuf Öğretmen Selin’i son koşucu yaptı. Selin sevindi. “Kazanacağız,” dedi.

Yarış günü Selin takımına baktı. Mina, ikinci koşucu, biraz yavaştı. Selin içinden, “Ben tek başıma kazanırım,” diye düşündü. Ama kural dört kişiyle koşmaktı.

Mina’nın ayakkabı bağları gevşekti ve her adımda biraz daha gevşiyordu. Selin bunu görünce içinden ona kızmak geldi, ama bir şey söylemedi. Takım yarışı için bir araya geldiklerini hatırladı.

Yarış başladı. Birinci koşucu hızlı koştu, batonu Mina’ya verdi. Mina koştu ama diğer takımlar önüne geçti. Takım beşinci sıraya düştü.

Üçüncü koşucu da biraz yavaş geldi. Selin bekleme çizgisinde batonu bekledi. Takım artık sondaydı. Selin kızdı ve üzüldü.

Baton eline geldi. Selin var gücüyle koştu. Üç takımı geçti ama ikincilikte kaldı. Bitiş çizgisinde durup nefes aldı.

Mina’nın gözleri doluydu. “Özür dilerim,” dedi. “Seni yavaşlattım.” Selin bir an durdu. Takımın ikinci olduğunu, herkesin çok çalıştığını gördü.

“Hepimiz koştuk,” dedi Selin. “İkinci olduk, bu da güzel. Beraber olduğumuz için.” Mina gülümsedi.