İlk resim sergim

Üçüncü sınıfta resim yapmayı çok severdim. Her gün defterime bir şeyler çizerdim. Ama resimlerimi kimseye göstermezdim. Çünkü beğenilmemelerinden korkardım.

Defterimin kenarlarına küçük evler, ağaçlar ve kuşlar çizerdim. Ders sırasında bile dikkatim hep defterimde olurdu. Öğretmenim bazen yanıma gelip kısa kısa bakar, hiçbir şey söylemeden giderdi.

Bir gün Ayşe Öğretmen sınıfa bir duyuru yaptı. “Sene sonunda sınıfımızda bir resim sergisi açacağız,” dedi. “Herkes bir resim getirsin.”

Eve gelince defterimi açtım. Bir sürü resmim vardı. Hangisini götüreceğime karar veremedim. Annem baktı ve bir resmi gösterdi. “Bu,” dedi. “Deniz kenarındaki ev.”

Odamın yerinde bütün resimlerimi dizdim ve onlara uzun uzun baktım. Her birinin ayrı bir anısı vardı. Bazısını yağmurlu bir günde, bazısını da babamla yürürken çizmiştim.

Önce götürmek istemedim. “Ya arkadaşlarım gülerse?” diye düşündüm. Annem omzuma dokundu. “Resmin senin bir parçan,” dedi. “Onu göstermen güzel olur.”

Ertesi gün resmi çerçeveledim. Sergi sabahı elim ayağım titredi. Resmimi duvara astım. Sonra uzaklaştım, bir köşeye saklandım.

Sınıfın duvarları çocukların resimleriyle dolmuştu. Kimi renkli, kimi sade, kimi gülünç resimlerdi. Hepsinin altında küçük bir kâğıt vardı ve üstünde çocuğun adı yazılıydı.

Biraz sonra bir arkadaşım resmin önünde durdu. “Çok güzel!” dedi. “Bu evde kim oturuyor?” Gülümsedim. Cevap vermek için yanına gitmeye karar verdim.

“Bu ev hayalimdeki ev,” dedim. “Deniz kenarında.” Arkadaşım başını salladı. “Ben de bir tane çizmek istiyorum.”

O gün anladım ki çizdiklerimi saklamak yerine paylaşmak daha güzeldi. Çekinmek, resmin güzelliğini görmemi engelliyordu.

Sergi biterken öğretmenim yanıma gelip, resmimin çok güzel olduğunu söyledi. O an gözlerim doldu. Çünkü uzun süredir bunu duymak istiyordum ama kimseye söyleyememiştim.