Fırtınadan sonra

Gece fırtına çıkmıştı. Rüzgâr pencereleri titretiyor, yağmur çatıda tak tak ses çıkarıyordu. Aras yorganı başına çekip uyumaya çalıştı. Sabaha doğru her şey sustu.

Dışarıdan bir ağacın dalının kırıldığı duyuldu. Aras bir an korktu ama annesinin odadan seslendiğini duyunca içi rahatladı. Evde hepsi güvendeydi ve fırtına yavaş yavaş uzaklaşıyordu.

Aras uyandığında hava çok parlaktı. Pencereden baktı ve bahçenin darmadağınık olduğunu gördü. Yerler yaprak ve kırık dallarla doluydu.

Kardeşi Ada da yanına geldi. “Bahçemizin hâline bak,” dedi. “Her yer çok kirlenmiş.”

Annesi onlara eldiven verdi. “Önce büyük dalları toplayalım,” dedi. Aras dalları bir yere yığdı, Ada da yaprakları süpürdü.

Bir ağaçtan kırılıp düşen dalın içinde küçük bir yuva gördüler. Yuva boştu. Aras hemen annesine gösterdi. “Yuva düşmüş,” dedi annesi. “Onu yerde bırakmayalım. Güvenli bir yere koyalım.”

O ağaç yıllardır bahçelerinin en yaşlısıydı ve fırtınada yalnızca bir dalı kırılmıştı. Aras ağacın gövdesine elini koyup, “Geçmiş olsun,” diye mırıldandı.

Yuvayı ağacın dibine, yaprakların arasına bıraktılar. Aras yuvaya bir kez daha baktı. Gün ışığı yaprakların arasından süzülüyordu.

Bahçe sonunda temizlendi. Çocuklar ellerini yıkarken birbirlerine gülümsedi.