Kardan adam nereye gitti?

Gece boyunca kar yağmıştı. Sabah Zeynep ve kardeşi Ömer pencereden baktı. Bahçe bembeyazdı. İkisi de hemen montlarını giyip dışarı koştu.

Önce büyük bir kar topu yuvarladılar. Üstüne daha küçük bir top koydular, en üste de bir baş yerleştirdiler. Gözleri için iki taş buldular, burnu için de bir havuç taktılar.

Eldivenleri ıslanmıştı ama çocuklar bunu hiç umursamadı. Bahçenin bir köşesinde yürüyüp daha çok kar topladılar ve kardan adamın gövdesini kalın kalın büyüttüler.

Ömer kardan adamın boynuna kendi atkısını doladı. “Artık üşümez,” dedi. İkisi de çok mutluydu.

Ertesi gün güneş açtı ve hava biraz ısındı. Zeynep pencereden baktığında kardan adamın eğildiğini gördü. Başı bir yana kaymıştı.

Öğleden sonra bahçeye çıktılar. Kardan adam erimiş ve çok küçülmüştü. Havuç yerde yatıyordu ve altında bir su birikintisi vardı.

Ömer ağlamaklı oldu. “Kardan adam nereye gitti?” diye sordu.

Zeynep kardeşinin elinden tuttu. “Gitmedi,” dedi. “Kar ısınınca su oldu. Bak, su burada.” Ömer su birikintisine baktı. “Peki yarın yine kar yağarsa?” diye sordu. Zeynep güldü. “O zaman yeni bir kardan adam yaparız.”