Çınarın gölgesinde

Yiğit yaz tatilinde büyükannesinin köyündeydi. Köyün ortasında kocaman bir çınar ağacı vardı. Gölgesi çok genişti. Çocuklar her öğleden sonra orada toplanırdı.

Çınarın gövdesi o kadar kalındı ki üç kişi kolunu açsa ancak sarabilirdi. Yaprakları çok büyüktü ve gölgesi de serindi. Yiğit ilk bakışta onu çok sevdi.

Yiğit ilk gün çekindi. Kimseyi tanımıyordu. Ağacın altında bir grup çocuk saklambaç oynuyordu. Yiğit onları uzaktan izledi.

Büyükannesi Ayşe Nine yanına geldi. “Sen de oynamak ister misin?” diye sordu. Yiğit omuzlarını silkti. “Oyunu bilmiyorum.”

Ayşe Nine çocuklara seslendi. “Yeni bir arkadaşınız var,” dedi. “Ona oyunu öğretin.” Çocuklar hemen koştu. Biri Yiğit’in elinden tuttu.

Önce kimin ebe olacağını bulmak için sayıştılar. Çocuklar tek tek parmaklarını uzatıp bir sayı tutturdular. Sonunda Yiğit ebe oldu. Yiğit gülerek oyunun kurallarını dinledi.

Yiğit gözlerini kapadı, yüksek sesle saymaya başladı. Çocuklar çınarın etrafına saklandı.

Yiğit bir kızı buldu. Sonra bir oğlanı yakaladı. Çok koştu, çok güldü. Güneş çınarın dallarından süzülüyordu.

Akşam eve dönerken Yiğit koşarak gitti. “Nine, yarın da gideceğim!” dedi. Ayşe Nine gülümsedi.

Sokakta yürürken yüzünden bir gülümseme eksik olmadı. Çınarın altında geçen iki saat, bütün gününü güzelleştirmişti ve Yiğit bunu hemen herkese anlatmak istiyordu.

O yaz Yiğit bütün oyunları öğrendi. Çınar ağacı onun yeni arkadaşlarının buluşma yeri oldu.