Dedemin köyünde imece

Dilara yazın dedesinin köyüne gitti. Dedesinin adı Hasan Dede’ydi. Sabah erkenden evden çıktılar.

Yolda tarlalar sarı bir halıya benziyordu. Buğday başakları rüzgârla hafifçe sallanıyor, uzaklarda bir tarla makinesinin sesi duyuluyordu. Dilara bu manzarayı hiç unutmak istemedi.

Dede, “Bugün imece var,” dedi. Dilara şaşırdı. “İmece ne demek?” diye sordu. Dede gülümsedi. “Gel, göreceksin.”

Köyün meydanında bir sürü insan toplanmıştı. Kadınlar, erkekler ve çocuklar vardı. Hepsi bir komşunun harmanına gidiyordu. Komşu amca tek başına yetişemeyecekti.

Harmanda herkes bir iş buldu. Erkekler çuvallara buğday doldurdu. Kadınlar süpürdü. Çocuklar küçük kovalarla su taşıdı.

Güneş yükseldikçe harman yerinde çalışma da hızlandı. İnsanlar birbirine şakalar yapıyor, çocuklar kahkahalarla koşuşturuyordu. Dilara bunun çok güzel bir iş yapma şekli olduğunu düşündü.

Dilara da bir şey yapmak istedi. Küçük bir süpürge aldı. Yerleri temizledi. Bir teyze ona gülümsedi. “Çok güzel çalışıyorsun,” dedi.

Öğleye doğru iş bitti. Kadınlar yemek getirdi. Herkes bir ağacın gölgesine oturdu. Beraber yemek yediler.

Komşu amca ayağa kalktı. “Hepinize çok teşekkürler. Yalnız yapsam günler sürerdi,” dedi.

Dilara, imecenin ne demek olduğunu o gün anladı. Dedesine döndü. “Birlikte çalışmak çok güzelmiş,” dedi.