Çamurdan hayvanlar

Deniz resim dersini hiç sevmiyordu. Çizdiği her şey eğri büğrü çıkıyordu. Kedi de çizse, ağaç da çizse arkadaşları gülüyordu. “Ben çizemem,” derdi hep.

Bir gün öğretmen sınıfa kil getirdi. Kil, yumuşak ve nemli bir topraktır. “Bugün çamurdan hayvanlar yapacağız,” dedi. Deniz içinden, “Bu da olmaz,” diye düşündü.

Yine de kili eline aldı. Soğuk ve yumuşaktı. Parmaklarıyla yoğurdu. Önce yuvarlak bir top yaptı.

Sınıftaki başka çocuklar da kilin kokusunu içlerine çekip gülüştü. Kimi yuvarlak toplar yapıyor, kimi çubuklar uzatıyordu. Deniz etrafına bakınca herkesin kendi işine dalmış olduğunu fark etti.

Deniz topu uzattı. Sonra küçük kulaklar yaptı. Ardından dört bacak ekledi. Kuyruğu da yukarı kıvırdı. Bir şey ortaya çıkmıştı. Bu bir köpekti.

Yanındaki Mira baktı. “Çok güzel olmuş!” dedi. “Nasıl yaptın?” Deniz şaşırdı. “Bilmiyorum,” dedi. “Elim yaptı.”

Öğretmen de geldi. Köpeği eline aldı. “Bu çok canlı,” dedi. “Senin elinde bir yetenek var.”

Köpeğin kulakları aşağı sarkıyor, burnu hafifçe yukarı bakıyordu. Öyle ki sanki biraz sonra havlayacakmış gibi görünüyordu. Bütün sınıf Deniz’ın masasının çevresinde toplandı.

Deniz o gün bir kedi, bir kuş ve bir balık daha yaptı. Hepsini pencerenin kenarına dizdi. Sınıf onlara hayran kaldı.

Teneffüs zili çaldığında bile Deniz işini bırakmak istemedi. Parmaklarını yıkayıp geri döndü ve kuşun kanatlarını incecik yaparak bitirdi.

Resim çizmek zordu belki. Ama Deniz’ın başka bir yeteneği vardı. Artık “Ben çizemem” demiyordu. “Ben çamurla yapıyorum,” diyordu.