Atatürk köşemiz

Kasım ayı gelmişti. Öğretmen sınıfta bir köşe hazırlamak istedi. “Buraya Atatürk köşesi yapalım,” dedi. “Her biriniz evden bir şey getirebilirsiniz.”

Sınıfın en boş duvarı pencerenin karşısındaki duvardı. Öğretmenin önerisi herkesin hoşuna gitti.

Ece güzel bir resim çizmek istedi. Bora ise evdeki küçük bayrağı getirmeye karar verdi. Ertesi gün herkes elinde bir şeyle sınıfa geldi.

Duvarın bir tarafına Atatürk’ün büyük bir resmi asıldı. Altına Ece’nin çizdiği çiçekler yapıştırıldı. Bora da bayrağı resmin yanına özenle astı.

Bir kız kısa bir şiir yazmıştı. Bir çocuk “Atatürk’ü seviyoruz” yazan bir kâğıt getirdi. Biri de küçük bir kitap koydu. Köşe çok güzel görünüyordu.

Teneffüste herkes köşenin yanına geldi. Ece kendi resmine baktı ve gülümsedi. “Bu bizim köşemiz,” dedi. Bora başını salladı. “Her gün bakarız ve Atatürk’ü unutmayız.”

Başka sınıflardan gelen çocuklar da kapıdan bakıp köşeyi merak etti. Onlara köşeyi kimin hazırladığını sordular ve Ece, bunun herkesin ortak çalışması olduğunu gururla anlattı.

Öğretmen çocuklara baktı. “Köşemiz sizin emeğiniz,” dedi. “Ona hep özen göstereceğiz.”

O günden sonra sınıfta kimse köşenin önünde koşmadı. Oradan geçerken herkes Atatürk’ün resmine bir an baktı.