Sahne korkusunu normal bir duygu olarak gösterin. Çocuklara “heyecanlandığınızda ne yaparsınız?” diye sorun.
- sahne
- : oyunun oynandığı yer
- heyecan
- : bir şey olmadan önce hissedilen kıpırtı
Sınıf bir tiyatro oyunu hazırlıyordu. Oyunun adı “Üç Küçük Kuş”tu. Çocuklar kuş rollerini paylaşmıştı. Ozan en küçük kuşu oynayacaktı. Tek cümlesi vardı: “Ben de uçabilirim!”
Gösteri günü geldi. Veliler sınıfa gelmişti. Ozan perde arkasında bekliyordu. Elleri soğumuştu. Dişleri takırdıyordu.
“Ya unutursam?” diye fısıldadı yanındaki arkadaşına.
“Unutmazsın,” dedi arkadaşı. “Hep birlikte tekrarladık.”
Ozan’ın sırası geldi. Sahneye çıktı. Herkes ona bakıyordu. Bir an hiçbir şey hatırlayamadı. Kalbi çok hızlı attı.
Derin bir nefes aldı. Öğretmeninin söylediği gibi yavaşça nefes verdi. Sonra gülümsedi. “Ben de uçabilirim!” dedi.
Salon alkışladı. Ozan’ın yüzü kızardı ama gülümsedi.
Gösteri bitince veliler çocukları tebrik etti. Ozan’ın annesi sarıldı. “Çok güzeldin.”
“Heyecanlandım,” dedi Ozan. “Ama sonra geçti.”
“Heyecan herkeste olur,” dedi annesi. “Önemli olan denemek.”
Ozan eve dönerken kendi kendine tekrarladı: “Ben de uçabilirim.”
Program çıktıları (MEB İlkokul Türkçe Dersi Öğretim Programı, 2026): T.D.1.2 c, T.D.1.2 f, T.D.1.2 ç, T.D.1.3 c, T.K.1.2 b.