Sessiz okuma köşesi

Sınıfın arka tarafında bir köşe vardı. Orada yumuşak bir halı, iki minder ve küçük bir kitaplık duruyordu. Köşenin adı “Sessiz okuma köşesi”ydi.

Her gün teneffüsten önce on beş dakika çocuklar bu köşeye giderdi. Kimi kitap bakar, kimi resimlere göz gezdirir, kimi de arkadaşına fısıltıyla bir şey okurdu.

Baran’ın en zor bulduğu şey sessiz kalmaktı. Her seferinde yanındakine bir şey anlatırdı. Öğretmen yumuşak bir sesle uyarırdı. “Baran, sessiz kalalım. Başkaları da okuyor.”

Bir gün Baran köşeye girdi. Yanında Sude oturuyordu. Sude kitabını okumaya dalmıştı. Baran bir şey söylemek için ağzını açtı.

Baran sustu. Sude’nin elindeki kitaba baktı. Kitabın kapağında bir uzay gemisi vardı. Baran merak etti. Ama bir şey söylemedi. Hemen kendi rafından bir kitap aldı. Kitap, bir köpek hakkındaydı.

Baran sayfaları çevirdi. Resimlere baktı. Bir süre sonra sayfayı çevirmek istemediğini fark etti. Köpeğin ne yapacağını çok merak ediyordu.

Zaman geçti. Zil çaldığında Baran şaşırdı. “Bu kadar çabuk mu?” diye sordu.

Öğretmen gülümsedi. “Bugün çok sessizdin Baran. Ne oldu?”

“Kitap güzeldi,” dedi Baran. “Sessiz kalınca kitabı daha iyi duydum.”