Okurken sesinizi yumuşatın, sanki fısıldar gibi. Çocuklardan kendi kar anılarını anlatmalarını isteyin.
- kar tanesi
- : karın küçük beyaz parçası
- kardan adam
- : kardan yapılan insan biçimli heykel
Sabah Tuna perdeyi açınca gözlerine inanamadı. Pencerenin dışı bembeyazdı. Bahçedeki ağaçlar, çit, araba, her şey beyaz bir örtüyle kaplanmıştı. Gökten ince ince kar yağıyordu.
“Anne!” diye bağırdı. “Kar yağıyor!”
Annesi mutfaktan geldi. Birlikte pencereden baktılar. Kar taneleri havada dönerek yere iniyordu. Ağaç dallarında ince bir tabaka birikmişti.
“Bugün okula giderken kalın giyinmen lazım,” dedi annesi. “Atkı, bere, eldiven, bot.”
Tuna hızlıca hazırlandı. Dışarı çıktığında botlarının altında kar gıcırdadı. Sokakta çocuklar vardı, hepsi gülüyordu.
Tuna okul yolunda bir kar topu yaptı. Arkadaşı Elif’e doğru fırlattı. Elif de ona karşılık verdi. Güldüler. Sonra okula varınca sınıfta ısındılar.
Teneffüste bahçeye çıktılar. Kar kalınlaşmıştı. Çocuklar birlikte kocaman bir kardan adam yaptı. Gözleri için iki kömür, burnu için bir havuç buldular.
Eve dönerken Tuna’nın elleri üşümüştü ama yüzü gülüyordu. Annesi kapıda onu karşıladı. “Çok soğuktu, değil mi?”
“Soğuktu,” dedi Tuna. “Ama kar çok güzeldi.”
O gece Tuna uyumadan önce pencereye baktı. Kar hâlâ yağıyordu.
Program çıktıları (MEB İlkokul Türkçe Dersi Öğretim Programı, 2026): T.D.1.2 c, T.D.1.2 f, T.D.1.2 ç, T.D.1.3 c, T.K.1.2 b.