Kuşlara yem

Kış ayları gelmişti. Hava çok soğuktu ve yerler karla kaplıydı. Sabah okula giderken Kaan, kaldırımda tek başına duran küçük bir serçe gördü. Serçe tüylerini kabartmış, titriyordu.

“Zavallı serçe,” dedi Kaan. “Sana yiyecek bir şey bulabilsem.”

Okulda öğretmenine anlattı. Öğretmen sınıfa sordu: “Kuşlar kışın nasıl yiyecek bulur?” Çocuklar bir süre düşündü. “Yerler karla kaplıyken zor buluyorlar,” dedi Eda.

“Doğru,” dedi öğretmen. “Biz onlara yardım edebiliriz.”

Sınıf bir yemlik yapmaya karar verdi. Boş bir süt kutusunun yan tarafını kestiler. İçine kuş yemi koydular. Yanına küçük bir kapta su bıraktılar. Sonra yemliği okul bahçesindeki ağacın dalına astılar.

Birkaç gün geçti. Her sabah çocuklar pencereden baktı. Önce hiç kuş gelmedi. Sonra bir sabah Eda bağırdı: “Bakın! Yemliğin başında kuşlar var!”

Pencereye koştular. Üç serçe ve bir güvercin yemliğe konmuş, yem yiyordu. Kaan çok sevindi. “Bizim yemliğimiz işe yaradı!” dedi.

Öğretmen onlara baktı. “Her gün kontrol edelim. Yem bitince yenisini koyarız.”

O kış çocuklar bu görevi her gün yerine getirdi.