Kardelen

Mart ayıydı. Kar yavaş yavaş eriyordu. Okul bahçesinde yer yer toprak görünüyordu. Çocuklar teneffüste dışarı çıkmıştı. Rüzgâr hâlâ soğuktu ama güneş ılıktı.

Alya bir ağacın dibinde çömelmişti. Yerde küçük bir şey fark etti. Beyaz, minik, başı eğik bir çiçekti. Karların arasından çıkmıştı.

“Bakın!” diye bağırdı. “Çiçek açmış!”

Arkadaşları koştu. Hepsi çevresine toplandı. “Bu ne çiçeği?” diye sordu Tolga.

Öğretmen geldi. “Kardelen,” dedi. “Karların arasından çıktığı için bu adı almış.”

“Onu koparmayalım,” dedi öğretmen. “Ne kadar küçük, ne kadar nazik! Yalnızca bakalım.”

Çocuklar eğilip yakından baktılar. Alya kardeleni çizmek istedi. Sınıfa dönünce defterine bir kardelen çizdi. Beyaz çiçek, yeşil yapraklar, başında kar.

Birkaç gün sonra bahçede başka çiçekler de açtı. Sarı çiğdemler, mor sümbüller. Alya her gün kardelene baktı. Çiçek biraz büyüdü, sonra soldu.

“Gitti mi?” diye sordu Alya üzülerek.

“Gitti,” dedi öğretmen. “Ama başka çiçekler geldi. İlkbahar böyledir.”