Çocuğun sabah ne yediğini konuşmak için hazır bir fırsat. Kimseyi yargılamayın; “bende de böyle olur” gibi cümleler kurun.
- sofra
- : yemek yenen yer
- lokma
- : ağza alınan küçük yemek parçası
Cumartesi sabahıydı. Aylin’in annesi sofrayı kuruyordu. Masada peynir, zeytin, domates, salatalık, yumurta ve ekmek vardı. Çay bardakları da dizilmişti.
Aylin gözlerini ovuşturarak mutfağa geldi. “Anne, ben sade ekmek yiyeceğim.”
Annesi gülümsedi. “Biraz peynir ve domates ekle. Hem tadı güzel olur, hem de vücuduna iyi gelir.”
Aylin yüzünü buruşturdu. “Domates sevmiyorum.”
“Bir lokma dene,” dedi annesi. “Sevmezsen bırakırsın.”
Aylin cesaret etti ve küçük bir parça domatesi ağzına attı. Çiğnedi. Yüzünü buruşturmadı. “Fena değilmiş,” dedi.
Babası güldü. “Bak! Deneyince seviyorsun.”
Kahvaltıdan sonra Aylin’in enerjisi doluydu. Annesi ve babasıyla parka gittiler. Aylin salıncakta sallanırken düşündü. “Sabah doğru kahvaltı yapınca daha güçlü hissediyorum.”
Akşam yemekte Aylin salatalıktan bir dilim aldı. Annesi şaşırdı. “Bu sefer salatalık mı?”
“Denemek istedim,” dedi Aylin.
O günden sonra Aylin her sabah sofraya yeni bir şey ekledi.
Program çıktıları (MEB İlkokul Türkçe Dersi Öğretim Programı, 2026): T.D.1.2 c, T.D.1.2 f, T.D.1.2 ç, T.D.1.2 ğ, T.D.1.3 c, T.K.1.2 b.