Dürüstlüğü ahlak dersi gibi anlatmayın. Metinden sonra çocuğa kendi ödünç aldığı bir şeyi sorun.
- ödünç
- : geri vermek üzere almak
- özür dilemek
- : yaptığı hata için üzgün olduğunu söylemek
Okulda Duru’nun kalemi kırıldı. Matematik dersi başlamak üzereydi. Çantasına baktı, yedek kalemi yoktu. Yanında oturan arkadaşı Selin’e döndü.
“Bana kalemini ödünç verebilir misin? Dersten sonra geri vereceğim.”
Selin hemen yanındaki kalemlikten kırmızı kalemini uzattı. “Tabii. Bu kırmızı kalem benim en sevdiğim. Dikkat et.”
Duru kalemi aldı. Ders boyunca yazdı, çizdi. Kalem çok güzel yazıyordu. Ders bitince çantasını topladı. Zil çalınca çabucak dışarı çıktı.
Eve gelince çantasını açtı. Kırmızı kalem hâlâ çantasındaydı. Geri vermeyi unutmuştu.
Duru kalemi elinde çevirdi. İçinden bir ses, “Kimse fark etmez, sen sakla,” dedi. Ama Selin’in en sevdiği kalemdi.
Ertesi gün sınıfa girer girmez Selin’e gitti. “Dün kalemi geri vermeyi unuttum. Özür dilerim. Al.”
Selin gülümsedi. “Aman, ben de unutmuştum. Teşekkür ederim. Bana söylediğin için sevindim.”
Duru rahatladı. İçindeki ağırlık gitmişti. O gün Selin ve Duru birlikte oturdu, birlikte çizdiler.
Duru eve dönerken düşündü. “Geri vermek kolaymış,” dedi kendi kendine.
Program çıktıları (MEB İlkokul Türkçe Dersi Öğretim Programı, 2026): T.D.1.2 c, T.D.1.2 f, T.D.1.2 ç, T.D.1.3 c, T.K.1.2 b.