Komşu teyzenin poşetleri

Mert bir öğleden sonra okuldan eve dönüyordu. Apartmanın kapısına geldiğinde komşuları Sevim Teyze’yi gördü. Teyzenin her iki elinde de poşetler vardı ve kapıyı açmakta zorlanıyordu.

Hava o gün çok sıcaktı ve Mert’in sırt çantası her zamankinden ağır gelmişti. Yine de çabucak eve gidip akşam yemeğinden önce biraz bisiklete binmek istiyordu.

Teyze ilk basamağa bastığında poşetler hışırdadı ve bir elma yuvarlanıp merdivenden aşağı indi. Teyze derin bir soluk aldı. Evi üçüncü kattaydı ve asansör yoktu.

Mert çantasını sırtına geçirip yukarı baktı. Basamaklar ona hiç bitmeyecek gibi geldi.

Mert elmayı yerden aldı. “Sevim Teyze, ben de taşıyayım mı?” dedi. Teyze şaşırdı. “Ağırdır yavrum, sen yorulursun.” Mert gülümsedi. “Okulda hiç yorulmadım ki.”

Poşetlerin ikisini kendisi aldı ve teyzeyle birlikte basamakları çıkmaya başladılar. Her katta biraz durup soluklandılar. Mert elmayı havaya atıp yakalıyor, teyze de buna gülüyordu.

Kapının önüne gelince poşetleri yere bıraktılar. Teyze çantasında anahtarını aradı. Önce bir mendil, sonra bir kalem çıktı, en sonunda da anahtar.

“Çok sağ ol, yavrum,” dedi teyze. “Dur, sana kurabiye vereyim.” Mert utandı. “Gerek yok.” Ama teyze ısrar etti ve Mert bir kurabiyeyi cebine koydu.

Merdivenden inerken içinde sıcak bir mutluluk vardı. Eve gidince annesine her şeyi anlattı. Kurabiye hâlâ cebindeydi.