Elif’in itirafı

Sınıfın penceresinin önünde, öğretmenin çok sevdiği mor çiçekli bir saksı dururdu. Öğretmen her sabah derse başlamadan önce o çiçeğe su verir, yapraklarına dokunurdu.

O gün de hava çok güzeldi ve güneş saksının üstüne vuruyordu. Çiçeğin yaprakları ışıkta parlıyor, bütün sınıf mor renkle aydınlanmış gibi görünüyordu. Elif de her gün saksıya bakıp gülümserdi.

Bir teneffüs Elif defterini almak için telaşla sınıfa koştu. Koşarken koluyla saksıya çarptı. Saksı yere düşüp kırıldı ve toprak her yana saçıldı.

Elif olduğu yerde donup kaldı. Kapıya baktı ama koridorda kimse yoktu. “Kimse görmedi,” diye düşündü. “Sessizce çıkıp gidersem kimse anlamaz.”

Tam kapıya yürürken karnı ağrımaya başladı. Dönüp yerdeki çiçeğe baktı. Mor yaprakları toprağa karışmıştı ve Elif çok üzüldü.

Elif kırık parçaları görünce boğazında bir düğüm hissetti. Eğer gidip öğretmene söylemezse, çiçek bütün gün yerde kalacak ve herkes saksının nasıl kırıldığını merak edecekti.

Çiçeği yavaşça avucuna aldı, sonra koşup öğretmeni buldu. “Öğretmenim, saksıyı ben kırdım,” dedi, sesi titriyordu. “Çiçek de yerde, özür dilerim.”

Öğretmen önce Elif’e baktı, sonra gülümsedi. “Doğruyu söylediğin için sağ ol,” dedi. “Saksı kırılabilir ama önemli olan, doğruyu söylemek.”

Elif’in gözlerinden iki damla yaş süzüldü. Öğretmenin kızmadığını görünce içindeki ağırlık hafifledi ve omuzları gevşedi.

Birlikte sınıfa gittiler ve çiçeği yeni bir saksıya diktiler. Toprağı elleriyle bastırırken Elif’in karnı artık ağrımıyordu. Çiçeğe su verdi ve usulca fısıldadı: “Bir daha dikkatli koşacağım.”