Son dilim

Küçükken kardeşim Aras’la bir kış akşamı mutfakta oturuyorduk. Annem fırından sıcak bir börek çıkarmıştı. Kokusu bütün eve yayılmıştı. Hepimizin ağzı sulanıyordu.

Dışarıda kar yağıyordu ve pencerenin camı buğulanmıştı. Soba odayı ısıtıyor, biz de masanın başında sabırsızlıkla bekliyorduk.

Annem börekten dört dilim kesti. İkisi bana, ikisi Aras’a verildi. Kalan son dilim tepsinin kenarında duruyordu. Hem ben hem Aras ona baktık.

Tepsiden yükselen buhar, yüzümüze sıcak bir bulut gibi vuruyordu. Elimizdeki çatalları sıkıca tutuyor, birbirimize bakmadan dilimlerimize yöneliyorduk. Karnımız zil çalıyordu.

“Ben alayım,” dedim hemen. “Ben büyüğüm.” Aras başını salladı. “Hayır, ben alacağım. Ben daha küçüğüm ve daha çok acıkırım.”

Kısa bir süre tartıştık. İkimiz de tabaklarımızı iterek çenemizi sıktık. Annem bize baktı ama bir şey söylemedi.

Sonra bir şey fark ettim. Aras’ın gözleri dolmuştu. Ağlamak üzereydi. Birden içimde bir şey değişti. Bu dilim için kardeşimi üzmeye değmezdi.

“Gel,” dedim. “Bunu ikiye bölelim.” Bıçağı aldım, dilimi dikkatle ortadan kestim. Yarısını Aras’a verdim.

Aras yüzüme baktı, sonra güldü. “Çok teşekkürler, abla,” dedi. Birlikte yarım dilimleri yedik. O börek hayatımda yediğim en güzel börekti.

O akşam börekten çok daha değerli bir şey öğrenmiştim. Birini mutlu etmek, bazen kendi hakkımızdan biraz vazgeçmekle mümkündü. Bu, hayatım boyunca unutmadığım bir ders oldu.

Bugün bile o akşamı hatırlarım. Paylaşınca hem börek hem mutluluk artıyormuş.