Anıyı birinci kişiden, yani “ben” diyerek okuyun. Sesiniz “korktum” bölümünde biraz titresin, sonunda sevinçle açılsın.
Çocuklar söylemek istediğini elini kaldırarak belirtsin, sırasını beklesin.
- şamandıra
- : su üstünde duran, yüzmeyi destekleyen şişme parça
- kulaç
- : yüzerken kolu suya doğru çekmek
Geçen yaz ilk kez yüzme dersine gittim. O gün cumartesiydi. Havuzun kenarına gelince yüreğim hızlı hızlı çarpmaya başladı. Su çok derin görünüyordu.
Havuzun içinden gelen kahkahalar ve su sesleri koridorda yankılanıyordu. Ben ise bir köşede durup diğer çocukların havuza girişini izliyordum.
Yüzme öğretmenimiz Kemal Abi bize gülümsedi. “Bugün sadece suya girmeyi öğreneceğiz,” dedi. Ben yine de korkuyordum. Ayaklarımı suya soktum. Su çok soğuktu.
Sonra bütün çocuklar birer birer havuza indi. Ben kenarda kaldım. Elim merdivende, gözüm sudaydı.
Gözlerim suyun maviliğine takıldı ve bir an kaçıp gitmek geldi aklıma. Ama arkamda annemin beni izlediğini biliyordum, bu yüzden bir adım geri atmadım.
Kemal Abi bana yaklaştı. “Korkman normal,” dedi. “Ben elini tutacağım. Çok yavaş gireceğiz.” Elini uzattı. Ben de elimi verdim.
Suya adım adım girdim. Önce dizlerime, sonra karnıma geldi. Kemal Abi bana bir şamandıra verdi. “Şimdi ayaklarını çırp,” dedi.
Su önce soğuk geldi, sonra vücudum alıştı ve içim rahatladı. Kemal Abi yanımda yürüdü ve her adımda “Çok güzel, devam et,” diye beni cesaretlendirdi.
Ayaklarımı çırptım. İlk önce suya çok sıçradım. Sonra yavaş yavaş ileri gittim. Kendi başıma yüzüyordum!
O gün çok mutluydum. Eve gidince anneme hemen anlattım. “İlk kulacı attım!” dedim. Annem beni sıkıca sardı.
Artık yüzmeyi çok seviyorum. Korktuğum şeyin aslında çok güzel olduğunu öğrendim.
Öğrenme çıktıları (MEB İlkokul Türkçe Dersi Öğretim Programı, 2026, 2. sınıf, s. 71): T.D.2.2 ç, T.D.2.2 c, T.D.2.3 a, T.D.2.3 b, T.K.2.2 e, T.D.2.1 c.