Dedemle fidan

Lale, dedesiyle köyün üst tarafındaki tarlaya gitti. Dedesi yanında bir fidan getirmişti. Fidan küçük bir ceviz ağacıydı. Yapraksızdı ama sapsağlam duruyordu.

Tarlanın üst tarafında rüzgâr hafifçe esiyor, ağaçların yaprakları birbirine sürtünüp hışırdıyordu. Lale burnuna gelen toprak kokusunu içine çekti ve kendini çok iyi hissetti.

Dedesi çukuru kazdı. Lale fidanı iki eliyle tuttu. Dedesi, “Köklerini kırma,” dedi. “Yavaşça yerleştir.” Lale fidanın köklerini toprağa bıraktı.

Çukurun dibinde küçük taşlar vardı. Lale onları tek tek çıkarıp kenara koydu. Dedesi bunu görünce başını salladı. “Fidanın rahat etmesi için bunu yapmak çok güzel,” dedi.

Sonra birlikte toprağı üstüne attılar. Lale kendi küçük elleriyle toprağı bastırdı. Dedesi bir kova su getirdi.

“Her hafta sulamak gerekir,” dedi dedesi. “Özellikle sıcak günlerde.” Lale başını salladı. “Ben bakarım.”

Yaz boyunca Lale her hafta sonu köye geldi. Fidanı suladı, çevresindeki otları temizledi. Bir gün fidanın küçük bir yaprak çıkardığını gördü. O gün çok sevindi.

Sıcak günlerde su taşımak kolay değildi. Lale bazen kovayı iki eliyle tutup yarı yolda dinlendi. Ama fidanın susuz kalmasını hiç düşünmedi ve her seferinde yeniden başladı.

Yıllar geçti. Fidan bir ağaç oldu. Lale büyüdü, ağaç da büyüdü. Gölgesinde oturduğu bir yaz günü dedesine baktı.

Ağacın dalları artık gökyüzüne uzanıyordu. Kuşlar yaprakların arasına konuyor, yazın serinliği bütün tarlaya yayılıyordu. Lale bunun kendi emeğinin bir sonucu olduğunu biliyordu.

“Dede, bu ağaç artık benden uzun,” dedi. Dedesi gülümsedi. “Sen ona baktın, o da sana gölge verdi.” Lale ağacın gövdesine elini koydu. Hem ağaç hem anılar onun içinde büyümüştü.