Doğru mu, değil mi?

Bir sabah Tuna okula koşarak geldi. “Duydunuz mu?” dedi. “Yarın okul tatilmiş!” Sınıftakiler heyecanlandı. Bir kız, “Gerçekten mi?” dedi. Herkes birbirine sormaya başladı.

Tuna anlattı. “Servis şoförünün oğlu söyledi. O da kuzeninden duymuş.” Çocuklar sevinçle bağırdı.

Çocukların bir kısmı hemen çantasını toplayıp eve gitmeye hazırlandı. Biri, yarın erkenden kalkıp oyun oynayacağını söyledi. Sınıfta bir anda büyük bir gürültü koptu.

Hülya Öğretmen sınıfa girdi. Gürültüyü duyunca gülümsedi. “Neden bu kadar mutlusunuz?” diye sordu. Tuna hemen anlattı.

Öğretmen biraz düşündü. “Bu haberi kim söyledi?” dedi. Tuna, “Servis şoförünün oğlu,” dedi. “O da kuzeninden duymuş.” Öğretmen başını salladı. “Peki, bilgi kimden çıkmış?”

Hülya Öğretmen çocukların neşesini bozmak istemiyordu. Ama aynı zamanda onların yanlış bir bilgiye inanmasını da istemiyordu. Bu yüzden onlara nazikçe, bilgiyi birlikte kontrol etmeyi önerdi.

Tuna sustu. “Bilmiyorum,” dedi. Öğretmen, “O hâlde bu bir söylenti olabilir,” dedi. “Bir bilgiyi doğrulamak için önce kaynağına bakarız. Okulun müdürüne soralım.”

Sınıf müdürün odasına gitti. Müdür, “Yarın okul açık,” dedi. “Tatil haberi yanlış.” Çocuklar biraz üzüldü ama anladı.

Tuna sınıfta el kaldırdı. “Özür dilerim,” dedi. “Yanlış bir haberi yaydım.” Öğretmen gülümsedi. “Önemli olan, bundan ders almak.”

Öğretmen çocuklara bir şey daha anlattı. Bir haber duyduğumuzda onu ilk kimin söylediğini bulmamız gerekir. Güvenilir olup olmadığına ve başka yerden doğrulanıp doğrulanmadığına da bakmalıyız.

Tuna o günden sonra bir haber duyunca önce kaynağına bakıyor. “Doğru mu, değil mi?” diye soruyor.