10 Kasım’a yakın okuyun, yavaş ve sakin bir sesle. Çocuklar Atatürk’ün hayata gözlerini kapadığını duyunca üzülebilir; sorularını kısa ve sakin yanıtlayın. Sarı kutuda durun.
- anmak
- : bir kişiyi sevgiyle ve saygıyla hatırlamak
- boğazı düğümlenmek
- : çok duygulanıp konuşamamak
Sabah okulun bahçesinde herkes sessizdi. Elif sınıf arkadaşlarıyla sıraya girdi. Bugün 10 Kasım’dı.
Müdür bey kısa bir konuşma yaptı. “Atatürk 10 Kasım 1938 sabahı saat dokuzu beş geçe hayata gözlerini kapadı,” dedi. “Bu yüzden her yıl bu gün onu saygıyla anmak için burada toplanıyoruz.”
Elif’in boğazı düğümlendi. Atatürk’ü hiç görmemişti ama sınıflarının duvarında onun resmi asılıydı. Her sabah ona bakıp sınıfa girerdi.
Saat dokuzu beş geçe herkes başını önüne eğdi. Bir dakika boyunca kimse konuşmadı. Yalnızca bayrağın rüzgârda çıkardığı ses duyuldu.
Sonra sınıflarına döndüler. Öğretmen sordu: “Atatürk’ten aklınızda ne kaldı?”
Elif elini kaldırdı. “Her yıl 23 Nisan’da kutlama yapıyoruz,” dedi. “Çocuk bayramını bize Atatürk verdi.”
“Doğru,” dedi öğretmen gülümseyerek.
Ömer sessizce konuştu. “Bugün biraz üzgünüm.”
“Üzülmek çok doğal,” dedi öğretmen. “Atatürk’ü sevdiğimiz için üzülüyoruz. Üzgün olduğumuzda bunu söyleyebiliriz.”
Elif arkadaşının yanına oturdu. İkisi birlikte sınıfın duvarındaki bayrağa baktı. Sonra Elif kâğıda küçük bir bayrak çizip Ömer’e verdi.
Akşam eve gidince annesine anlattı: “Bugün okulda çok sessiz bir gün geçirdik. Ama sonra Atatürk’ü konuştuk. Ömer de ben de kendimizi biraz daha iyi hissettik.”
Öğrenme çıktıları (MEB İlkokul Türkçe Dersi Öğretim Programı, 2026): T.D.1.2 c, T.D.1.2 f, T.D.1.2 ç, T.D.1.3 c, T.K.1.2 b.