Gölgem nerede?

Sabah okula giderken Pelin bir şey fark etti. Kaldırımda yanında yürüyen uzun bir gölge vardı. Başını salladı, gölge de başını salladı. Elini kaldırdı, gölge de kaldırdı.

“Bu kim?” diye sordu kendi kendine. Sonra güldü. “Benim gölgem.”

Öğle teneffüsünde bahçeye çıktığında gölgesine yine baktı. Ama bu sefer gölge çok küçüktü. Ayaklarının dibinde duruyordu. Pelin şaşırdı. “Gölgem nereye gitti? Küçüldü!”

Öğretmenine sordu. Öğretmen gülümsedi. “Çok güzel bir keşif yaptın, Pelin. Gölge, güneş ışığının önüne bir şey girince oluşur. Güneş sabah alçaktır, ışığı eğik gelir, o zaman gölge uzun olur. Öğle vakti güneş en yüksektedir, ışığı daha dik gelir, gölge kısalır. Akşam güneş yine alçalır, gölge uzar.”

Pelin ertesi gün denemek istedi. Sabah, öğle ve akşam olunca bahçeye çıkıp bir tebeşirle gölgesinin başını işaretledi. Gölge sabah uzundu, öğle kısaydı, akşam yine uzundu.

“Doğru söylemişsiniz öğretmenim,” dedi. “Gölge, güneşle birlikte değişiyor.”

O akşam Pelin duvara el gölgesi yaptı. Parmaklarıyla bir kuş şekli çıkardı. Ablası şaşırdı. “Bunu nasıl yaptın?” Pelin gülümsedi. “Bir keşif yaptım.”