Kütüphane kartım

Ceylin’in en sevdiği yer artık okulun kütüphanesiydi. Geçen hafta ona bir kütüphane kartı verilmişti. Kartın üstünde adı ve soyadı yazıyordu. Ceylin kartı çantasının ön gözüne koymuştu.

Bir gün teneffüste kütüphaneye gitti. Raflarda yüzlerce kitap vardı. Bir tanesi çok dikkatini çekti. Kapağında kocaman bir kirpi vardı. Adı “Kirpi Tüylü ve Gece” idi.

Kütüphaneci Seda Hanım kitabı Ceylin’in elinden alıp kartı okuttu. “Bu kitabı iki hafta ödünç alabilirsin,” dedi. “Sonra geri getireceksin. Böylece başka çocuklar da okuyabilir.”

Ceylin kitabı çantasına koydu. Eve gidince en önce kitabı çıkardı. Ama sayfaları çevirirken bir yerinde küçük bir yırtık gördü.

Ceylin biraz korktu. “Ben mi yırttım?” diye düşündü. Hayır, yırtık zaten vardı. Ama yine de bir şey yapması gerekiyordu.

Ertesi gün kitabı kütüphaneciye gösterdi. “Bu sayfada bir yırtık vardı,” dedi. “Ben yırtmadım ama size söylemek istedim.”

Seda Hanım gülümsedi. “Teşekkür ederim, bana söylediğin için çok sevindim. Şimdi bantla yapıştırırım.” Kitabı onardı. “Sen çok dürüst bir okursun,” dedi.

Ceylin mutluydu. Kartını alıp yeni bir kitap aramaya gitti.