Satranç bilmeyen çocuklar için “iki kişilik bir masa oyunu” demeniz yeter. Sesinizi dedenin sakinliğine göre yavaşlatın.
- satranç
- : iki kişinin taşlarla oynadığı bir oyun
- piyon
- : satrançta en küçük taş
- sabır
- : acele etmeden beklemek
Kış tatilinin ilk günüydü. Dışarıda kar yağıyordu. Emir dedesinin evindeydi. Dedesi salonda, pencerenin yanında oturuyor, önünde ahşap bir tahta duruyordu. Tahtanın üstünde kara ve beyaz taşlar vardı.
“Dede, bu ne?” diye sordu Emir.
“Satranç tahtası,” dedi dedesi. “Bunu babamdan aldım. Sen de öğrenmek ister misin?”
Emir heyecanlandı. “Evet! Hemen oynayalım.”
Dedesi güldü. “Önce taşları öğrenmen gerek. Her taşın bir yürüyüşü var.”
Emir taşlara baktı. Piyonlar küçüktü, at başı gibi bir taş vardı. En uzun taş şahtı. Dedesi her birinin nasıl yürüdüğünü gösterdi. Emir ilk başta hepsini karıştırdı.
Emir bir kez daha denedi. Yine yanlış yaptı. Dedesi sakin sakin tekrar gösterdi. “Acele etme. Satranç sabır ister.”
Üçüncü denemede Emir piyonu doğru yürüttü. Dedesi başını salladı. “Bak, oldu.”
Bir saat sonra ilk oyunlarını oynadılar. Emir kaybetti. Ama üzülmedi. “Yarın yine oynayalım,” dedi.
Dedesi gülümsedi. “Satranç tahtam artık iki kişilik oldu.”
Akşam Emir yattığında hâlâ taşları düşünüyordu. Pencerenin dışında kar yağmaya devam ediyordu.
Program çıktıları (MEB İlkokul Türkçe Dersi Öğretim Programı, 2026): T.D.1.2 c, T.D.1.2 f, T.D.1.2 ç, T.D.1.3 c, T.K.1.2 b.