Adım Yağmur

Yağmur yeni okula başladı. İlk gün öğretmeni adını okudu. Herkes ona baktı. Birisi “Yağmur mu?” diye bağırdı.

Sabah yolda gelirken adının ne kadar güzel bir ad olduğunu düşünmüştü. Annesi ona adının yağmur yağan bir günde doğduğu için verildiğini anlatmıştı. Bu yüzden adını çok seviyordu.

Teneffüste Çınar yanına geldi. “Senin adın çok garip,” dedi. “Yağmur olur mu isim?” Yağmur’un yüzü kızardı. Bir şey söyleyemedi.

Başka çocuklar da gülmeye başladı. Biri, “Hava durumu!” dedi. Yağmur başını eğdi. Gözleri doldu.

Yağmur derin bir soluk aldı. “Benim adım Yağmur,” dedi. “Annem bana bu adı verdi. Yağmur yağınca doğmuşum.”

Çınar sustu. Sonra sordu: “Gerçekten mi?” Yağmur başını salladı. “Evet. Annem yağmuru çok sever.”

Öğretmen de duymuştu. “Herkesin adı değerlidir,” dedi. “Adımız bizim hakkımızdır. Birbirimizin adını güzel söyleyeceğiz.”

Sınıf, öğretmenin sözlerini dikkatle dinledi. Her çocuk kendi adını düşündü ve o adı kimin, neden koyduğunu merak etti. Birkaç çocuk ellerini kaldırıp adlarını anlatmak istedi.

Çınar yavaşça, “Özür dilerim,” dedi. “Adın çok güzelmiş. Benim adım da bir ağaç. Hiç düşünmemiştim.”

İkisi gülümsedi. O günden sonra Çınar ona “Yağmur” dedi, başka bir şey demedi.