Buzdolabı için ipucu kartları

n harfini “ne”, k harfini “ke” diye söylemeyin. Ünsüzü bir ünlüyle birlikte söyleyin: an, na.

Ünsüzün sonuna ses eklemeyin; “lı” ve “kıh” da yanlıştır. l, n, s gibi sesleri uzatın: “lllaaa”.

k, t, p gibi sesler bir anda çıkar, uzatılamaz. Onları bir ünlüyle birlikte söyleyin: ka, ta.

İki küçük kâğıda a ve n yazın. Önce a solda olsun: an. Sonra kartların yerini değiştirin: na.

Aynı hece ve sözcükleri her seferinde başka bir sırayla yazın.

Program, çocuğu ezbere yönelten hece tablolarının kullanılmamasını ister.

Hece ve sözcükleri kâğıtlara yazıp duvara ya da masaya yapıştırın; söylediğinizi bulup sinek raketiyle “avlasın”.

Önce “Bildiğin bir parça var mı?” diye sorun, sonra sözcüğü sesleriyle okusun, en sonda cümleyi baştan okusun.

Bir cümleyi siz okuyun, aynı cümleyi hemen ardından o okusun. Sonra öbür cümleye geçin.

Kısa bir metni üç gün üst üste okusun. Program bu okuma biçimini “tekrarlı okuma” diye sayar.

Süre tutup “daha hızlı oku” demeyin; program da hıza yönelik çalışmaları önermez.

Zor ve uzun metinler vermeyin. Kısa ve kolay bir metni rahat okumak, uzun bir metinde takılmaktan iyidir.

Çocuk on sözcükten en çok birinde takılıyorsa metin ona uygundur.

Ona aynı harflerle yazılmış, daha önce görmediği sözcükler verin. Yeni sözcükleri de okuyabiliyorsa harfleri birleştirebiliyordur.

Çalışmaya takıldığı basamaktan başlayın. O basamak oturmadan sonrakine geçmeyin.

Evde de yeni harfe atlamak yerine öğrenilmiş harflerle okuyup yazın; yeni harfi öğretmen öğretir.

Okuma yazma birinci dönemde bitmezse ikinci dönemde devam eder. Programın sözüyle, önemli olan çocuğun okuma yazmayı hızlı bir şekilde değil, anlamlı bir şekilde öğrenmesidir.

Her maddeyi iki kez söyleyin, yazmasını bekleyin; sonunda yazdıklarını size okusun.

Günde 10-15 dakika yeter. Hatayı kızmadan gösterin, doğrusunu birlikte yazın.

Çocuk masaya rahat otursun, göğsünü masaya dayamasın; gözüyle kâğıt arasında 25-30 cm olsun.

Heceyi yazarken heceyi, sözcüğü yazarken sözcüğü yüksek sesle söylesin. Her satırın sonunda yazdığını size okusun.

Bir tepsiye tuz dökün. Çocuk harfi parmağıyla yazarken hangi çizgiyle başladığını söylesin.

Yanlış okuduğunda kızmadan doğrusunu birlikte okuyun. Küçük ilerlemeleri fark edip söyleyin: “Dün an hecesini okudun, bugün ana sözcüğünü de okudun.”

Çocuğunuzu başkalarıyla değil, kendi ilerlemesiyle karşılaştırın.

“Sen tembelsin” yerine “Bu alanda zorlandığını fark ettim” gibi cümleler kurun.

Çocuk bir sözcüğü yanlış söylediğinde yanlışını vurgulamadan, cevabınızda sözcüğün doğrusunu söyleyin.

Öğretmene ödevin evde ne kadar sürdüğünü ve çocuğun nerede zorlandığını anlatın.

Haftalardır birlikte çalıştığınız hâlde aynı basamakta kalıyorsa öğretmenle konuşun.

Küçük ve ulaşılabilir hedefler koyun. Başardığında bunu birlikte fark edin.

Ona kitap okumayı sürdürün; birlikte, sırayla okuyun.