Yeni sıra arkadaşım

Okulun ikinci günüydü. Defne sınıfa girdi ve sırasına oturdu. Yanındaki sıra boştu. Çantasından kalemliğini çıkardı, defterini açtı.

Birden kapı açıldı. İçeri yeni bir çocuk girdi. Kısa boyluydu, sırtında koca bir çanta vardı. Öğretmen gülümsedi. “Arkadaşlar, bu Arda. Bugün bize katıldı. Arda, istediğin sıraya oturabilirsin.”

Arda sınıfa baktı. Kimseyle göz göze gelmek istemiyordu. Yüzü kızarmıştı. Yavaş yavaş yürüdü ve Defne’nin yanındaki boş sıraya oturdu. Hiçbir şey söylemedi.

Defne ona baktı. Arda’nın elleri titriyordu. Defne bir an düşündü. Kendi ilk gününü hatırladı. O gün kimseyi tanımıyordu ve çok heyecanlıydı.

Defne gülümsedi. “Merhaba, ben Defne,” dedi. “Senin adın ne?” Arda başını kaldırdı. “Arda,” dedi, sesi fısıltı gibiydi. “Bu okul çok büyük.”

“İlk gün bana da öyle gelmişti,” dedi Defne. “Teneffüste sana okulu gösterebilirim. Bahçede bir salıncak var. Kantin de şurada.”

Arda’nın omuzları indi, rahatladı. Çantasını sırasının yanına astı. “Gösterirsen çok sevinirim,” dedi.

Zil çaldı. Defne ile Arda bahçeye çıktı. Önce salıncağı, sonra kantini, sonra da kütüphanenin kapısını gördüler. Arda artık utangaç görünmüyordu. Hatta bir şey sordu: “Sen en çok hangi dersi seviyorsun?”

“Resim,” dedi Defne. “Sen?”

“Ben de,” dedi Arda. İkisi birlikte güldü.

Akşam Arda annesine koştu. “Anne, bugün bir arkadaşım oldu,” dedi. “Adı Defne. Yarın da yan yana oturacağız.”